กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 219 เวลาช่วยเหลือที่แท้จริง!
ก๊อก ๆ
ประตูไม้สั่นสะเทือนเบา ๆ จากการเคาะ กลอนไม้ที่เสียบไว้ก็สั่นตามไปด้วย ราวกับว่าอีกสักครู่ประตูอาจถูกพังเข้ามาได้ทุกเมื่อ
ทั้งสามสบตากันสองวินาที จากนั้นอันจือก็ตะโกนเสียงดังว่า “ใครน่ะ? พวกเราจะเข้านอนกันแล้วนะคะ”
เสียงของเสี่ยวหม่านดังขึ้นจากนอกประตู “สาว ๆ รีบเปิดประตูสิ ฉันเอาของมาฝากค่ะ”
เสียงของเธอทึบ ๆ เพราะมีแผ่นประตูกั้นอยู่ชั้นหนึ่ง ฟังดูเพี้ยนไปบ้าง
สีหน้าของอันจือเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย
ตอนกลางวันเสี่ยวหม่านแยกจากพวกเธอไปตั้งแต่ที่บ้านหัวหน้าหมู่บ้าน เพราะเธอไปพักที่บ้านของชาวบ้านคนที่พาเธอเข้ามาในหมู่บ้านเมื่อคืนก่อน และอ้างว่าตัวเองรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง จึงไปช่วยบ้านนั้นทำงานเกษตร