กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียงสือเยวี่ยนตื่นขึ้นมาอย่างทุลักทุเลท่ามกลางความอบอ้าวหอบหนึ่ง
เมื่อคืนตอนที่หลับลงไปในฝันยังรู้สึกว่าลมทะเลเย็นสบายอยู่เลย แต่ตอนนี้เพิงกันแดดเล็กๆ กลับเหมือนลังถึง อากาศอบอ้าวเหนอะหนะโอบหุ้มเธอไว้ เหงื่อซึมจนผ้าด้านหลังเปียกชุ่ม
แสงแดดลอดรอยแยกของผ้าพลาสติก กลายเป็นกระบี่แสงร้อนผ่าวหลายสายทิ่มตรงเข้าที่เปลือกตาของเธอ
“อือ...นี่มันร้อนเกินไปแล้วนะ!”
เธอบิดตัวบน “เตียง” เรียบง่ายราวกับปลาที่หลุดจากน้ำ ก่อนจะฝืนลืมตาที่ปรือปรอยขึ้นมาอย่างยากลำบาก
เบื้องหน้าคือสีน้ำเงินที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา
เฮ้อ~~~ ไม่ได้กลับไปจริงๆ ด้วย สงสัยจะทะลุมิติมาจริงๆ แล้วสินะ...