กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียงสือเยวี่ยนอาศัยคลื่นลมจากการระเบิด พุ่งทะยานไปมาระหว่างขยะที่ปลิวว่อนเต็มท้องฟ้าราวกับนกนางแอ่นว่องไว
ทุกครั้งที่ลงเท้า ล้วนเหยียบลงบนซากปรักหักพังที่ลอยอยู่ได้อย่างแม่นยำ ช่วยบรรเทาแรงกระแทกจากการร่วงลงได้ตลอด
เมื่อเท้าทั้งสองแตะพื้นในที่สุด เธอก็กลิ้งตัวไปตามแรงเพื่อปลดเปลื้องแรงกระแทก แต่ก็ยังถูกแรงเฉื่อยและคลื่นลมมหาศาลพาไถลออกไปกว่าสิบเมตร
พื้นผิวขรุขระครูดชุดป้องกันจนขาด ข้อศอกที่เปลือยอยู่ออกแสบร้อนผ่าว
“ซี๊ด—”
เธอสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง ถึงเพิ่งรู้ว่าทัศนียภาพรอบข้างเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
ที่นี่ราวกับเป็นภาพวาดนรกที่ทวยเทพใช้พู่กันรังสีบรรเลงลงอย่างพลการ: