เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 291 การเดินทางนับไม่ถ้วนย่อมมีวันปิดฉาก
เสียง “เพียะ” ดังขึ้น ในแววตาที่เบิกกว้างของเวินซวี่ ก้อนอิฐฟาดเข้ากลางหว่างคิ้วพอดิบพอดี
ตามมาด้วยเสียงร่างของเวินซวี่ที่หงายหลังล้มตึงลงกับพื้น
“เอ๊ะ หัวไม่แตกกระจายแฮะ?”
ซูอี้เขย่งปลายเท้ามองผ่านพืชพรรณอัปลักษณ์ที่เกลื่อนพื้นไปยังเวินซวี่ตรงใจกลางซึ่งไม่รู้เป็นหรือตาย คิดดูแล้วก็ขว้างก้อนอิฐไปอีกก้อนหนึ่ง
“เพียะ—”
ยังคงไม่แตก แต่ก็ศีรษะแตกจนเลือดอาบแล้ว
ซูอี้ดึงดาบเล่มหนึ่งออกมาจากศพของชายชุดดำข้างกาย แล้วกลั้นใจยกเท้าเหยียบผ่านพืชพรรณบนพื้นที่เริ่มเหี่ยวเฉา
เธอไม่อยากแตะต้องสิ่งเหล่านี้แม้แต่น้อย
ทั้งดูคล้ายหนอนทั้งเหมือนคลุมด้วยหนังงูชั้นหนึ่ง ตรงกลางยังแซมด้วยพืชที่หน้าตาเหมือนริมฝีปากสีแดงหนาเตอะ มองแวบแรกก็ชวนให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัวโดยไม่รู้ตัว