เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 278 ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่ตรงนี้
หลี่จิ่งหมิงมองตอบจ้าวหร่าน นึกอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยปากกล่าวเช่นกันว่า “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”
สายตาเริ่มเลือนราง อุณหภูมิร่างกายกำลังลดลงอย่างต่อเนื่อง ร่างกายที่เจ็บปวดจนชาด้านคล้ายใกล้จะไร้ความรู้สึกเข้าไปทุกที
ภาพสุดท้ายก่อนจะจมสู่ความมืดมิด คือภาพของเด็กสาวที่ทำแผลเสร็จแล้วกำลังลุกขึ้นยืน
การหมดสติไปกะทันหันของหลี่จิ่งหมิงทำเอาโหลวซั่งกับจ้าวหร่านตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
“วินาทีก่อนยังพอมีแรงพูดอยู่เลย นี่ทำไมบทจะสลบก็สลบไปเลยล่ะ?”
โหลวซั่งก้าวขึ้นหน้าไปตรวจดูกลิ่นอายและอาการของหลี่จิ่งหมิงครู่หนึ่ง เหงื่อเย็นพลันชุ่มกายด้วยความตกใจทันที
ก่อนหน้านี้ยังไม่ทันได้เลิกเสื้อขึ้นตรวจดูอย่างละเอียด เห็นเขายังระวังตัวและพูดคุยได้ก็นึกว่าจะไม่มีเรื่องร้ายแรงอะไร