กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 167 จะไม่ทิ้งอาเยี่ยน
ซูอี้ไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าระบบจะถูกขังในห้องมืดอีกหรือไม่ ยามนี้เธอกำลังก้มมองน้ำยาฆ่าเชื้อกับผ้าก๊อซในมือพลางพลิกดูซ้ายทีขวาที
พลางคิดอีกว่า แผลค่อนข้างใหญ่ ต้องเย็บแผลไหมนะ?
“อาเยี่ยน ฉันทำไม่เป็น”
ความจริงพิสูจน์แล้วว่า ทำไม่เป็นก็คือทำไม่เป็นจริง ๆ
เธอไม่เคยทำแผลให้ใครมาก่อนเลย
ทว่าซูอี้กลับรู้สึกว่าบาดแผลลึกขนาดนั้นมองอย่างไรก็น่าเกลียดเหลือเกิน
ราวกับของชิ้นโปรดที่สุดพลันมีตำหนิชวนขัดหูขัดตาโผล่ขึ้นมา แต่ก็เหมือนจะต่างกันอยู่นิดหน่อย
“อาอี้ส่งมาให้ผมเถอะ ผมทำแผลเองได้”
สีหน้าขมวดคิ้วของหญิงสาวทำให้หยุนเยี่ยนแย้มยิ้มออกมาบางเบา นัยน์ตาของอาอี้เขามีตัวเขาอยู่จริง ๆ