เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 166 ใจเจ็บ
หยุนเยี่ยนผู้ไม่รู้เลยสักนิดว่าตนกำลังถูกว่าที่แม่ยายประเมินอยู่ ยืนอยู่บนเถาวัลย์ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ก้นบึ้งดวงตาสีหมึกเต็มไปด้วยความมืดมิดที่ซัดสาดอย่างบ้าคลั่ง
บาดแผลลึกจนเห็นกระดูกตรงหัวไหล่กำลังมีเลือดสดซึมออกมาไม่หยุด เสื้อคลุมสีขาวเปรอะเปื้อนไปด้วยสีแดงเป็นวงกว้าง
นี่คือบาดแผลที่ถูกคมมีดมิติบาด เมื่อเทียบกับรอยแผลทั่วไปแล้ว มันยิ่งห้ามเลือดและสมานตัวได้ยากกว่ามาก
พอกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นขึ้น ซอมบี้ที่ล้อมเข้ามาก็ยิ่งคลุ้มคลั่งขึ้นเรื่อย ๆ
ส่วนเงาดำที่ยืนอยู่บนผนังพังทลายอีกฝั่งกำลังมองแขนที่ยกไม่ขึ้นของตัวเอง มันคำรามต่ำออกมาสองเสียงอย่างไม่เข้าใจและไร้หนทาง
ดูเหมือนจะคิดไม่ถึงว่าตนเองจะถูกอาหารตัวหนึ่งทำร้ายจนบาดเจ็บได้
ซอมบี้ที่พุ่งออกมาจากซอกหลืบไหนก็ไม่รู้รอบด้าน พอไร้ซึ่งการควบคุม ก็โถมเข้าใส่ตามสัญชาตญาณไปทางทิศของกลิ่นคาวเลือด
ที่นี่ไม่ได้เงียบสงบอีกต่อไป