กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 135 เธอคือดวงดาวของฉัน
โหลวซั่งหันไปมองเพื่อนเล่นสมัยเด็กของตัวเองด้วยความกังขา
“สัตว์ซอมบี้เหรอ เสี่ยวอวี้จื่อ นายนายล้อเล่นอยู่ใช่ไหม”
ทางพวกหัวหน้าเหลยเพิ่งจะล่อฝูงซอมบี้กลุ่มใหญ่ไป ทำไมถึงมีสัตว์ซอมบี้โผล่มาอีกแล้วล่ะ
ซูอี้ชำเลืองมองลูกบอลแสงน้อยที่ไร้ความเคลื่อนไหวใด ๆ ในห้วงความคิด จากนั้นก็หันไปมองเสิ่นซิงอวี้ด้วยความประหลาดใจ
เสิ่นซิงอวี้ไม่ได้หันไปมองข้างนอกด้วยซ้ำ ทำไมถึงรู้ได้ล่ะเนี่ย
«โฮสต์ ฉันตรวจจับไม่เจอเลยค่ะ…»
«รู้แล้วน่า ในระยะ 100 เมตรเธอไร้เทียมทาน เกิน 100 เมตรก็กลายเป็นขยะไงล่ะ!»
«…»
แทงใจดำจริง ๆ เลยค่ะโฮสต์