กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 128 เจตนาสังหารที่มาโดยไม่ทันตั้งตัว
“ลองเตะอีกทีสิ?”
ชายร่างสูงที่นั่งอยู่บนโซฟาตรงกลางไขว่ห้าง มือยังถือมีดเล็กสีทองอร่ามเล่มหนึ่ง
เขาอาศัยแสงจากไฟฉายฉุกเฉินตัดแต่งเล็บเท้าไปพลาง เหลือบมองต่างหูทองที่กำลังบ่นอย่างเฉยชาไปพลาง
ชายไว้หนวดเคราเต็มใบหน้าซึ่งสวมต่างหูทองหุบปากลงทันที สีหน้าห่อเหี่ยวขณะกอดขาโต๊ะนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น
“ฮือ ๆ พี่ซงไม่ยอมให้ผมแสดงเป็นหัวหน้ากลุ่มขี้โมโหเลย”
“ถ้าหนูทดลองตัวนั้นหายไปจะทำยังไง? เสบียงส่วนใหญ่ของเราอยู่กับมันนะ”
ไม่สิ พูดให้ถูกคือเสบียงของพวกเจ้าหน้าที่วิจัยอยู่กับหนูทดลองตัวนั้นทั้งหมด
ของของพวกเขาสามคนมีไม่มาก ล้วนเก็บไว้ในท้ายรถ
“ไอ้ทึ่ม ติดใจการแสดงแล้วหรือไง! ไสหัวไป อย่ามาบังแสง ฉันกำลังตัดเล็บเท้าอยู่!”