กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 127 ใครแตะเสบียงของเรา
เหลยอวี๋แตะมือข้างหนึ่งไว้ที่ข้างเอว ค่อย ๆ ชักกริชสำรองของตัวเองออกมาอย่างแผ่วเบา
จากนั้นก็ค่อย ๆ ก้าวเข้าไปใกล้มุมห้องทีละก้าวอย่างระมัดระวัง
แสงสว่างสลัวเกินไป ลำพังเพียงแสงจากกระบอกไฟฉายไม่อาจส่องเห็นสภาพที่ชัดเจนในมุมห้องได้
ทว่าเงาร่างของเสี่ยวมู่ที่โก่งตัวขึ้นยังพอมองเห็นได้ ชัดเจนว่ามันกำลังจ้องมองบางสิ่งด้วยความระวังตัว
ฟึ่บ!
เงาดำกระโจนขึ้นมาอย่างฉับพลัน ต่อให้เหลยอวี๋จะตอบสนองได้เร็วเพียงใด ก็ยังถูกอุ้งเท้าหมาถีบเข้าที่หัวเข่าทีหนึ่ง
เรี่ยวแรงมหาศาลจนแทบทำให้เขาคุกเข่าลงกับพื้นตรงนั้น
“โฮ่ง ๆ!”
เงาร่างเล็ก ๆ ที่ถูกเจ้าหมาไล่กวดวิ่งพล่านอย่างตื่นตระหนก ดูไปแล้วคล้ายจะยังไม่เท่าขนาดฝ่ามือเสียด้วยซ้ำ