เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 100 ง้อภรรยา อย่าโจ่งแจ้งนักสิ
ยามที่ซูอี้ตื่นขึ้นมา แสงสว่างในห้องโถงสลัวรางเลือนรางเป็นอย่างยิ่ง
«ฮือ โฮสต์ ในที่สุดคุณก็ตื่นแล้ว!»
ระบบปาดน้ำตาไปพลางร้องไห้ฟูมฟายไปพลาง
เกือบคิดว่ามันจะต้องร้องไห้อีกสามวันสามคืน ถึงขั้นเตรียมโปรแกรมซ่อมแซมเพื่อชุ่มคอให้ตัวเองไว้เสร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว
ซูอี้ก้มหน้ามองมือเล็กขาวเนียนคู่งามของตนเอง เรียบเนียนได้สัดส่วน
พลางลูบแก้มของตนเองอีกครา ไม่ได้เปรอะเปื้อนเศษเนื้อเน่าเปื่อยอันใด ละเอียดอ่อนนุ่มนวลบอบบาง
กระโปรงที่สวมอยู่บนร่างยังคงสะอาดสะอ้านประณีตงดงามยิ่งนัก ทั้งไม่ได้ขาดวิ่นและสกปรกโสมมเช่นนั้น
เมื่อเห็นโฮสต์ที่ฟื้นขึ้นมาไม่พูดจาอะไรราวกับหุ่นไม้ เสียงเด็กน้อยก็เริ่มลนลาน
«โฮสต์ คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ? โฮสต์ คุณเป็นอะไรไปคะ?»