เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 วิกฤต
จ้าวหร่านถือท่อนไม้ที่พกไว้ป้องกันตัว กระทุ้งเข้าใส่แขนข้างที่บาดเจ็บของโจวจินอวี่อย่างแรง
หลังจากได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนของโจวจินอวี่สมใจแล้ว เธอก็เดินลงบันไดจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก
แม้จะเหลือตัวคนเดียว เธอก็จะหาทางมีชีวิตรอดต่อไปให้ได้
“พี่โจวคุณเป็นอะไรไหมคะ หร่านหร่านเธอ… ฉันคงทำให้หร่านหร่านโกรธเข้าแล้ว”
สวี่หวั่นหวั่นประคองแขนของโจวจินอวี่ด้วยความร้อนใจ
เมื่อครู่จ้าวหร่านลงมือแรงจริง ๆ อาการบาดเจ็บคงไม่หนักขึ้นหรอกนะ?
โจวจินอวี่ฝืนพยุงกำแพงลุกขึ้นยืน แขนที่หนักอึ้งกดทับจนเขาแทบจะหายใจไม่ออก
“หวั่นหวั่น ไม่ใช่ความผิดของเธอหรอก จ้าวหร่านคงแค่งอนเล่นแง่ตามประสาน่ะ ไม่กี่วันก็คงหายแล้ว อย่าร้องไห้เลยนะ ตกลงไหม?”
ต่อหน้าผู้หญิงที่ตัวเองชอบ โจวจินอวี่ต้องข่มความทรมานอันหนักอึ้งของร่างกายเอาไว้ แล้วพยายามปลอบประโลมสุดความสามารถ