เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 305 ข่ายมารเหวลึก
แม่น้ำโลหิตคดเคี้ยวเลี้ยวลด มีสายน้ำสาขาแยกย่อยมากมาย ว่ากันว่าแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วทุกหนแห่งในเหวลึกโลหิต
แม้จะยืนอยู่ห่างจากแม่น้ำโลหิตนับพันเมตร ซูหนานก็ยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายคาวเลือดและความชั่วร้ายอันเข้มข้นที่พัดพาโชยเข้ากระทบใบหน้า
"มิน่าเล่าในแม่น้ำโลหิตจึงมีวิญญาณร้ายมากมายถึงเพียงนี้"
ซูหนานจ้องมองสายน้ำสีเลือดพลางส่งเสียงอุทานด้วยความอัศจรรย์ใจ
ด้วยกลิ่นอายความชั่วร้ายอันเข้มข้นถึงระดับนี้ หากวิญญาณธรรมดาร่วงหล่นลงไปในแม่น้ำโลหิต เกรงว่าผ่านไปไม่นานก็คงถูกเปลี่ยนสภาพกลายเป็นอสูรวิญญาณร้ายไปในที่สุด
"เช่นนั้นพวกเราขอตัวลาท่านพ่อมดก่อนนะเจ้าคะ"
ซักคิวบัสแย้มยิ้มหวานหยดย้อยให้แก่ซูหนาน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเพียงพยักหน้ารับเบาๆ นางจึงไม่รีรอรั้งอยู่ต่อ รีบนำพาเหล่าปีศาจหมุนตัวจากไปในทันที
ซูหนานลอยตัวขึ้นจากพื้น มุ่งหน้าบินตรงไปยังแม่น้ำโลหิต
ครั้นเมื่อเขามาลอยตัวอยู่เหนือผืนน้ำสีเลือด เหล่าวิญญาณร้ายที่อยู่รอบทิศประหนึ่งฝูงสุนัขป่าหิวกระหายที่ค้นพบเหยื่ออันโอชะ ต่างพากันกรูกันเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนแหลมสูงบาดหู พลางยื่นกรงเล็บแหลมคมดุจสัตว์ร้ายตะกุยตะกายเข้ามาอย่างหมายมาด