เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 304 เหวลึกโลหิต
ดวงตะวันสีโลหิตแขวนเด่นอยู่เหนือศีรษะประหนึ่งลูกไฟยักษ์ แผ่รังสีความร้อนอันน่าอึดอัดและแสงสว่างบาดตาออกมา ทว่าก็ยังไม่อาจขับไล่ไอหมอกอึมครึมที่ปกคลุมอยู่ทั่วผืนนภากาศไปได้
เทือกเขาสีดำทมิฬหยักฟันปลาทอดยาวสลับซับซ้อนอยู่ ณ เส้นขอบฟ้าไกลลิบ ดูคล้ายกับมีฝูงวิหคขนาดมหึมากำลังโผบินอยู่เหนือยอดเขา
สายลมกรรโชกหวีดหวิว พัดพาก้อนหินขนาดเท่าแท่นโม่กลิ้งหมุนส่งเสียงดังกึกก้อง ฝุ่นทรายสีชาดปลิวคลุ้งตลบอบอวลเป็นระลอก
ซูหนานยืนตระหง่านอยู่บนเนินลาดชันที่ยื่นออกมา สายตาทอดมองผืนแผ่นดินรกร้างเบื้องหน้า
ที่แห่งนี้ก็คือเหวลึกโลหิต
สถานที่อันโกลาหลบ้าคลั่งที่สุดในมวลพหุภพ จุดที่เกิดการเข่นฆ่าสังหารและการสู้รบอยู่ตลอดทุกเมื่อเชื่อวัน
เหล่าปีศาจที่ถือกำเนิดขึ้นในเหวลึกโลหิต นับตั้งแต่วินาทีแรกที่ลืมตาดูโลกก็เริ่มเข่นฆ่าและกลืนกินดวงวิญญาณของพวกพ้อง เพื่อใช้เป็นสารอาหารในการวิวัฒนาการและไขว่คว้าหาพลังที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้น
"กฎเกณฑ์ของที่นี่ช่างปั่นป่วนวุ่นวายอย่างแท้จริง"
ซูหนานรวบรวมสมาธิสัมผัสถึงกฎเกณฑ์ประจำระนาบโดยรอบ