เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 247 วันแรกก็พินาศสิ้นทั้งกองทัพ
ผัวะ ผัวะ ผัวะ!
เสียงกระแทกอันหนักหน่วงดุจเสียงฟ้าร้องดังก้องกังวานไปทั่วท้องฟ้าเบื้องบน ปะปนด้วยเสียงแตกหักอันเปราะบางของกระดูกสีขาวเป็นระยะ!
ภายใต้การระดมฟาดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งของหนวดสีดำทมิฬ เกราะกระดูกของมิลตันก็พลันปริแตกและแหลกสลายลงอย่างรวดเร็ว กลายเป็นเศษกระดูกร่วงกราวลงมาดั่งสายฝน
ความเร็วในการงอกเงยของเกราะกระดูกไม่อาจตามทันความเร็วในการแตกหักได้เลยแม้แต่น้อย!
เพียงชั่วเวลาสามถึงสี่ลมหายใจ เกราะกระดูกที่เคยหนาทึบและแข็งแกร่งก็พังทลายลงจนแทบไม่เหลือชิ้นดี กระทั่งสามารถแลเห็นร่างของมิลตันผ่านรอยแตกร้าวอันหนาแน่นได้แล้ว
"บัดซบ!"
มิลตันทั้งตระหนกทั้งเดือดดาล กรีดร้องคำรามเสียงแหลม เกราะกระดูกที่ยังคงหลงเหลืออยู่พลันระเบิดแตกกระจายออกเป็นเศษชิ้นส่วนนับไม่ถ้วนพุ่งสาดออกไปรอบทิศทาง
เศษกระดูกเหล่านั้นคล้ายกับแฝงพลังงานกัดกร่อนชนิดหนึ่ง เมื่อเข้าปะทะกับหนวดโลหะอันแข็งแกร่ง ก็สามารถกัดเซาะจนเกิดเป็นหลุมลึกบนพื้นผิวของหนวดได้
เมื่อจำนวนสะสมมากขึ้น หนวดสีดำทมิฬรอบด้านจึงถูกยิงจนพรุนราวกับรังผึ้ง ซ้ำยังมีหลายเส้นที่ขาดสะบั้นลงโดยตรง