เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 166 หากเจ้าสามารถจับเป็นอสูรกายตัวนี้ได้เพียงลำพัง
กุหลาบและหัวใจแดงหมุนตัวบินหนีไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและสงสัยระคนกัน ทว่าคนทั้งสองมิใช่คนโง่เขลา ย่อมรู้ดีว่าตัวตนที่สามารถไล่ต้อนพวกนกฮูกราตรีทั้งสามคนจนต้องเผ่นหนีอย่างสะบักสะบอมถึงเพียงนี้ จะต้องน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งยวดเป็นแน่
ในเวลานี้ ต่อให้มีความอยากรู้อยากเห็นเพิ่มขึ้นมาเพียงเสี้ยวเดียว ก็อาจนำมาซึ่งผลลัพธ์อันเลวร้ายเกินกว่าจะคาดคิด การรีบหนีเอาชีวิตรอดจึงเป็นเรื่องด่วนเฉพาะหน้าที่สุด
หลังจากบินรุดหน้าไปได้สามถึงสี่ร้อยเมตร กุหลาบพลันได้ยินเสียงประหลาดดังแว่วมาจากด้านหลัง
คล้ายมีปีกนับไม่ถ้วนกำลังกระพือพร้อมกัน
หางตาของนางเหลือบมองย้อนกลับไป ดวงตาพลันเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
"นั่นมันตัวอะไรกันน่ะ?!"
ห่างออกไปด้านหลังห้าถึงหกร้อยเมตร สิ่งมีชีวิตอันพิลึกพิลั่นอย่างถึงที่สุดตัวหนึ่งกำลังบินไล่กวดตามมาด้วยความเร็วสูงยิ่งยวด
อสูรกายตัวนั้นดูคล้ายประกอบขึ้นจากปีกนับไม่ถ้วน ปีกที่เต็มไปด้วยขนนกสีขาวโพลนพันพัวกันเป็นก้อนกลม ไม่มีศีรษะ ไม่มีแขนขา ไม่มีอวัยวะรับความรู้สึกทั้งห้า ทั่วทั้งร่างนอกจากปีกที่เรียงรายถี่ยิบแล้ว ก็มีเพียงหางยาวเส้นหนึ่งลากเลื้อยอยู่ด้านหลังเท่านั้น