เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 41: รอให้เรื่องนี้จบลงเสียก่อน
ซูหนานพาเอมี่กลับมายังห้องพักในโรงเตี๊ยมอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง
ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู เอมี่ก็กระโจนพุ่งเข้าใส่เตียงนอนในทันที กลิ้งตัวไปมาบนผืนผ้าปูเตียงอันนุ่มนวลอย่างเพลิดเพลิน
"เหมียว ข้าไม่ได้นอนเตียงนุ่มๆ แบบนี้มาหลายวันแล้ว คืนนี้จะไม่มีใครตามมาจับข้าอีกแล้ว!"
"แม้จะเป็นเช่นนั้น แต่เจ้าลืมเรื่องสำคัญบางอย่างไปหรือเปล่า?"
ตลอดทางที่เดินทางกลับมายังโรงเตี๊ยม ซูหนานคอยย้ำเตือนตนเองอยู่เสมอว่าตนไม่มีเจตนาร้ายต่อเอมี่ ในเวลานี้เขาจึงสามารถเริ่มชี้นำเอมี่ได้อย่างสบายใจไร้ความกังวล
เอมี่ที่นอนแผ่สี่ขาอยู่บนเตียงได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้น เอียงคอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสะดุ้งโหยงกระโดดตัวลอยขึ้นมาราวกับเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้
"เหมียว เกือบลืมไปสนิทเลย ข้ายังไม่ได้เอาของของอาจารย์กลับคืนมาเลย!"
เจ้าแมวน้อยกระโดดขึ้นมานั่งบนตักของซูหนาน ดวงตากลมโตคู่สวยเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาพลางจ้องมองเขาอย่างเว้าวอน
"ซูหนาน เจ้าจะช่วยข้าใช่ไหม?"