บทที่ 318

บทที่ 318

ยามเมื่อฟ้าสลัวราง

ค่ายพักแรมชั่วคราวก็ถูกสร้างขึ้นจนเกือบจะเสร็จเรียบร้อยแล้ว ในเวลานี้เองที่เซี่ยไป๋เรียกทุกคนมารวมตัวกัน

สำหรับสิ่งที่เซี่ยไป๋ต้องการจะพูด ทุกคนต่างก็ยังคงมืดแปดด้าน แต่กระนั้นพวกเขาก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไรมากมายนัก ท้ายที่สุดแล้ว ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็ใช้ชีวิตอยู่ที่ภูเขาอานหยางกันอย่างสงบสุขดี แต่จู่ๆ กลับดั้นด้นเดินทางไกลมาถึงที่นี่ เซี่ยไป๋ย่อมต้องให้คำอธิบายบางอย่าง

โฮ่วจ้วงด้วยความสงสัยใครรู้จึงวิ่งโร่เข้ามาถามเซี่ยไป๋ล่วงหน้า แต่กลับถูกเซี่ยไป๋ตอกกลับมาทันควัน

จนกระทั่งทุกคนมารวมตัวกันครบถ้วน เซี่ยไป๋จึงยืนอยู่เบื้องล่างเรือรบและเตรียมตัวเอ่ยปาก