บทที่ 317

บทที่ 317

เรือรบแล่นมาจากท้องฟ้าอันไกลโพ้น

ทหารนายนั้นเกร็งไปทั้งร่าง สีหน้าแดงเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย จนกระทั่งเรือรบบนท้องฟ้าบินโฉบผ่านหัวเขาไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เขาถอนหายใจออกมาเบา ๆ มองไปยังขอบฟ้าไกลที่เรือรบหายวับไปกับตา เผยสีหน้าไม่ออกว่าควรดีใจหรือมีความรู้สึกอื่นใดปะปนอยู่กันแน่

สรุปแล้ว สีหน้าของเขาดูซับซ้อนอยู่บ้าง

เวลานั้นเอง จากมุมอีกด้านหนึ่ง มีทหารหนุ่มนายหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นออกมา เอ่ยเสียงเบาว่า "หัวหน้าครับ หัวหน้า..."

ทหารผิวคล้ำนายนั้นจึงถลึงตาใส่ทหารหนุ่มนายนี้ "ไม่มีคำสั่งจากฉัน ใครอนุญาตให้แกวิ่งออกมา?"

ทหารหนุ่มนายนั้นพลันชะงักไปเล็กน้อย บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเจื่อน ๆ ก่อนจะถอยหลังกลับไป