บทที่ 226

บทที่ 226

เซี่ยไป๋ถูคางตัวเองพลางเอ่ยขึ้น "มัน "พัง" ไปอีท่าไหนล่ะ"

เย่หานอวี้กล่าว "เดิมทีนะ หัวหน้าหลี่ว์ก็มีน้ำใจมากเลยล่ะ ทางโน้นสถานการณ์ไม่ค่อยดี ถ้าช่วยได้ก็ควรช่วย อย่างไรเสียก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน มีคนรอดชีวิตมากเท่าไหร่ก็เป็นผลดีต่อทุกคนใช่ไหมล่ะ แต่ว่าผู้รับผิดชอบคนนั้นน่าโมโหเกินไป ฉันเลยเดินเข้าไปตบหน้าเขาฉากหนึ่ง..."

เซี่ยไป๋ถึงกับตกตะลึง "เธอตบหน้าเขาเนี่ยนะ"