บทที่ 164

บทที่ 164

กองเรือของเซี่ยไป๋เคลื่อนพลเข้าสู่ภูเขาอานหยางได้อย่างราบรื่น

แน่นอนว่าหากพูดกันในแง่ที่เคร่งครัดแล้ว เขาคือผู้เข้ายึดครองภูเขาอานหยางต่างหาก และกระทำการตบหน้าเจ้าบ้านได้อย่างหน้าตาเฉยโดยไร้ซึ่งความสำนึกใด ๆ

เซี่ยไป๋ใช้การปฏิบัติจริงพิสูจน์ให้เห็นถึงมูลค่าการมีอยู่มหาศาลของกลยุทธ์ "เอาปืนใหญ่จ่อหน้า" บรรลุเป้าหมายของตนเองได้โดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อ

ชายวัยกลางคนก่อนหน้านี้ที่มีชื่อว่าเซี่ยอวี้เฉิง ทัศนคติที่มีต่อเซี่ยไป๋และคนอื่น ๆ เกิดการพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือภายในเวลาเพียงไม่กี่นาที