บทที่ 153

บทที่ 153

เรือรบของเซี่ยไป๋พุ่งแหวกผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน ขณะที่ด้านหลังของเรือรบมีห้องโดยสารรถโดยสารประจำทางที่แขวนผู้คนไว้จนแน่นขนัดลอยร่นตามมา มันบินโฉบผ่านเหนือหัวฝูงซอมบี้ที่หนาแน่นอยู่เบื้องล่างอย่างหวาดเสียวมุ่งตรงไปยังเบื้องไกล

รถโดยสารประจำทางเบื้องล่างในวินาทีนี้ราวกับรถไฟในอินเดีย บรรทุกผู้โดยสารจนเต็มเอี๊ยดแถมยังโคลงเคลงอย่างรุนแรงคล้ายกับรถไฟเหาะยามที่ผู้คนขยับตัวทีละน้อย

เซี่ยไป๋ไม่กล้าขับเร็วเกินไปและไม่ได้ขับช้าจนเกินไป เพื่อรับประกันว่าภายในห้านาทีจะต้องบินไปกลับอย่างน้อยหนึ่งรอบ