บทที่ 151

บทที่ 151

เฉียวเต๋อหมิงไม่ได้อยากตาย

นี่คือความต้องการที่เรียบง่ายที่สุดของมนุษย์

ทว่าในยามนี้ ตัวเขาและผู้รอดชีวิตเกือบพันคน ณ ที่แห่งนี้กลับต่างตกอยู่ในขอบเหวแห่งการรอคอยความตาย

เขารู้ตัวดีว่าการป้องกันสำเร็จได้กลายเป็นเพียงภาพลวงตา ไร้ซึ่งการช่วยเหลือ ไร้ซึ่งความช่วยเหลือเกื้อกูล อาศัยเพียงผู้คนกลุ่มนี้ที่พวกเขามี ย่อมไม่มีความเป็นไปได้ที่จะมีชีวิตรอดแม้แต่น้อย

ภายในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง จำนวนซอมบี้ที่แห่แหนมารวมตัวกันก็เกินกว่าจะจินตนาการได้แล้ว เขายืนอยู่บนยอดตึกสูงท่ามกลางความมืดกวาดสายตามองไปรอบด้าน สิ่งที่เห็นคือคลื่นซอมบี้อันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ขยายออกไปอย่างไร้ขอบเขตบนท้องถนน ในบางมุม ซอมบี้แทบจะกองสุมกันสูงเท่าตึกเจ็ดชั้นเป็นภูเขาศพ และกำลังจะปีนข้ามตึกที่ขวางกั้นพวกเขาไว้เพื่อพุ่งเข้ามาฉีกกระชาก