บทที่ 73

บทที่ 73

วันที่สิบแปดพฤศจิกายน พื้นที่รกร้างกว้างใหญ่ทางตอนเหนือของเรือนจำปิงเฉิง

ท้องฟ้ามืดสนิทลงอย่างสมบูรณ์แล้ว นับจากช่วงเวลาที่ฝ่าวงล้อมออกมาจากเขตเรือนจำปิงเฉิงจนถึงตอนนี้ผ่านมาเกือบสี่ชั่วโมงแล้ว คลื่นซอมบี้ที่ไล่ตามกลุ่มของเซี่ยไป๋มาด้านหลังเกือบจะถูกสลัดทิ้งจนมองไม่เห็นแล้ว

ซอมบี้วิ่งเร็วกว่ามนุษย์ก็จริง แต่สุดท้ายก็ยังสู้ความเร็วของรถไม่ได้ หลังจากการวนอ้อมครั้งใหญ่หลายรอบ ในที่สุดคลื่นซอมบี้ก็ถูกสลัดหลุด

เป้าหมายของทางกองทัพบรรลุผลแล้ว พวกเขาแบ่งออกเป็นหลายกลุ่มเพื่อแยกฝูงซอมบี้ ทำให้ทั้งการตีฝ่าวงล้อมและการสลัดคลื่นซอมบี้ให้หลุดพ้นอย่างสิ้นเชิงกลายเป็นความเป็นจริงขึ้นมา

กลุ่มของเซี่ยไป๋เองก็หยุดพักลงอย่างช้าๆ ที่นี่ ที่นี่คือบริเวณกว้างลึกเข้าไปในพื้นที่เกษตรกรรม ห่างออกไปประมาณหนึ่งกิโลเมตรมีหมู่บ้านเล็กๆ ตั้งอยู่ แต่ในตอนนี้เห็นได้ชัดว่าทุกคนต่างคิดว่าพื้นที่รกร้างไร้ผู้คนนั้นมีความน่าเชื่อถือมากกว่า