บทที่ 72

บทที่ 72

ขบวนหลบหนีของผู้รอดชีวิตกำลังพุ่งทะยานไปข้างหน้า พวกเขาอยู่ห่างจากทิศทางของเรือนจำปิงเฉิงออกไปเรื่อยๆ และซอมบี้รอบด้านก็ค่อยๆ บางตาลง ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง

ในที่สุดเซี่ยไป๋ก็สามารถพ่นลมหายใจโล่งอกออกมาได้ยาวๆ เขาเหลือบตามองไปข้างหลัง เห็นโฮ่วจ้วงและคนอื่นๆ ด้านหลังนอนระเนระนาดกันเกลื่อน ทั้งบนเตียงและบนพื้นในรถบ้าน — ภายในรถบ้านของเซี่ยไป๋คันนี้เชื่อมต่อถึงกันทั้งหมด

หลังจากนั้นเขาถึงได้หันกลับมา แล้วมองสำรวจหลินหย่งอันที่อยู่ข้างกายอีกครั้ง

ทหารผู้นี้มือหนึ่งหนีบ บุหรี่ไว้ อีกมือก็คีบบุหรี่สูบ ใช้เวลาไม่ถึงสองนาทีก็สูบไปสามมวนราวกับคนติดยา

จู่ๆ เซี่ยไป๋ก็เอ่ยขึ้นว่า "ขอบคุณนะ"

หลินหย่งอันมองเขาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย เอ่ยว่า "ขอบคุณอะไรกัน?"

เซี่ยไป๋กล่าวว่า "ถ้าไม่มีพวกคุณ พวกเราไม่มีทางรอดชีวิตมาได้หมดหรอก"