บทที่ 57

บทที่ 57

หยางเฉิงจื้อเดินจากไป ถึงแม้เขาจะรู้สึกเสียดายกับการตัดสินใจของเซี่ยไป๋ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรมากความอีก ในมุมมองของเขา เซี่ยไป๋เป็นคนธรรมดาที่ร้ายกาจจริงๆ แม้ว่าจะเป็นเพียงแค่นักศึกษา แต่ในทุกๆ ด้านกลับเทียบชั้นได้กระทั่งกับทหารหน่วยรบพิเศษระดับท็อปตัวจริง

และในเวลากลางดึกของวันที่สิบเจ็ด เฮลิคอปเตอร์ลำแรกก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจากลานจอดเฮลิคอปเตอร์ของเรือนจำปิงเฉิง

ตามมาด้วยการทะยานขึ้นฟ้าของเฮลิคอปเตอร์ลำที่สอง และต่อเนื่องด้วยเสียงระเบิดครั้งที่สามที่ดังขึ้นบริเวณกำแพงรอบนอกของฐานผู้รอดชีวิตเรือนจำปิงเฉิง ช่องโหว่แห่งที่สามถูกระเบิดเปิดออกอย่างรุนแรง และเมื่อสถานการณ์พัฒนามาถึงจุดนี้ เหล่าผู้รอดชีวิตที่จมดิ่งอยู่ในความเงียบงันและความหวาดกลัวอย่างไร้ขอบเขตก็ระเบิดอารมณ์ออกมาในที่สุด