บทที่ 32

บทที่ 32

เวลาผ่านไปทีละน้อย ไป๋หลานเข้มแข็งยิ่งกว่าที่เซี่ยไป๋จินตนาการไว้ ระหว่างกระบวนการคีบกระสุนออก สีหน้าของเธอสงบและเย็นชา ไม่ปริปากร้องสักแอะ มีเพียงคิ้วที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเท่านั้นที่แสดงถึงความเจ็บปวดที่กำลังเผชิญอยู่

ในด้านนี้ แม้เซี่ยไป๋จะไม่มีทักษะทางการแพทย์มืออาชีพ แต่ก็ทำได้อย่างคล่องแคล่วพอสมควร ใช้เวลาไม่นานเขาก็จัดการคีบกระสุนออกจากแขนของหญิงสาวได้สำเร็จ จากนั้นจึงทายาและพันแผล

ก่อนวันสิ้นโลก หนึ่งในสิ่งของบรรเทาทุกข์ชิ้นสำคัญที่เซี่ยไป๋กวาดมาคือยาและเวชภัณฑ์ที่เกี่ยวข้อง ดังนั้นของพวกนี้จึงถือว่ามีเพียงพออย่างยิ่ง

ไป๋หลานมองหน้าเซี่ยไป๋แล้วเอ่ยขึ้นว่า "ถ้าเมื่อครู่เฉียวเต๋อหมิงไม่ถอย นายคิดจะแตกหักกับอีกฝ่ายจริงๆ งั้นเหรอ"