บทที่ 4

บทที่ 4

เสียงกรีดแหลมดังสะท้อนขึ้นในป่าละเมาะ

นั่นคือคู่รักที่กำลังพลอดรักกัน!

เซี่ยไป๋กระโดดลงจากรถเป็นคนแรก มือหนึ่งถือคันธนู อีกมือหนึ่งหนีบไฟฉายยุทธวิธีไว้ใต้คันศรแล้วมองตรงไปยังส่วนลึกของผืนป่าที่ต้นเสียงลอยมา

ในทิศทางนั้น มีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินเซไปเซมาออกมา

เสื้อผ้าของเธอยับเยินจนเผยให้เห็นผิวขาวเนียนล่อตาล่อใจ ทว่าบาดแผลน่ากลัวที่ลำคอซึ่งกำลังมีเลือดไหลซึมออกมาอย่างต่อเนื่อง กลับเปลี่ยนภาพนี้ให้กลายเป็นฉากในหนังระทึกขวัญไปเสียสนิท

การต่อสู้ยามค่ำคืนในป่าละเมาะนี่มันช่างเร้าใจเสียจริงให้ตายเถอะ

เธอวิ่งหนีความหวาดผัวะออกมาจากความมืดในส่วนลึกของป่าละเมาะ เมื่อเห็นเซี่ยไป๋ก็ราวกับเห็นฟางเส้นสุดท้าย พลางส่งเสียงกรีดร้องวิ่งตรงเข้ามาหา "ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย!"