เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 218 สัตว์กลืนกินประสบภัย หลินเสวียนก่อคลื่นลมฝน
เขายอมอ่อนข้อแล้ว?
ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นที่ยังตกตะลึง แม้แต่หลิ่วเซียงเย่เองยังรู้สึกเหมือนหูฝาดไป
ในความทรงจำของเขา คนโหดที่ไม่กลัวฟ้าดินคนนี้ ถึงกับพูดคำแบบนี้ออกมาได้?
“เมื่อรู้ตัวว่าไม่ไหว ต่อไปก็หัดรั้งปากตัวเองไว้บ้าง”
ชายข้างกายหลิ่วเซียงเย่ตอบสนองทันที มองหลินเสวียนด้วยสีหน้าเยาะเย้ย
ในใจเขาสะใจนัก ไอ้หมอนี่ ถึงกับยอมก้มหัวให้องค์ชายใหญ่แห่งอาณาจักรหลิ่ว?
เขาไม่ได้พูดอะไรทำนองให้คุกเข่ายอมรับผิด เพราะก็รู้ว่าไม่อาจรุกอีกฝ่ายจนมุมเกินไป
ทั้งในใจก็รู้ดีว่าเหตุที่หลิ่วเซียงเย่มาถามหลินเสวียนนั้น ไม่ใช่เพื่อออกหน้าแทนเขา แต่เพราะคำว่า “ชักกระบี่” ของหลินเสวียนนั้นเข้าข่ายดูหมิ่นคนจริง ๆ
ขอบเขตมหามรรคคนหนึ่ง บอกว่าตนแค่ชักกระบี่ก็ฟันผู้สูงส่งขอบเขตมรรคสูงส่งขั้นหกตายได้ คิดว่าผู้สูงส่งคนนั้นจะยินดีหรือ?