เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 142 กำเนิดผานกู่ เจตจำนงสูงสุด!
“ผานกู่...ฟื้นคืนชีพแล้ว?”
มองหงหวงที่ถูกมหามรรคเทพวิชาปกคลุมทั่วฟ้า หลินเสวียนพลันฉายแววแสงนับล้านล้านในดวงตา
ก่อนหน้านี้ ตอนที่เขายกระดับกายเนื้อและลอยอยู่ระหว่างสองแดน ผานกู่เคยข้ามสายธารกาลเวลามายังมหาสมุทรโกลาหลโดยตรง ถึงขั้นจะฟันเขาด้วยขวาน!
เรื่องนั้นทำให้หลินเสวียนทั้งโกรธและปวดใจ
ทว่าเวลานี้ เมื่อได้เห็นผานกู่อีกครั้ง เขากลับสงบอย่างบอกไม่ถูก ใจไม่กระเพื่อมแม้แต่น้อย
ขวานครานั้น ก็ถือเสียว่าสะสางเหตุและผลแห่งกรรมระหว่างคนทั้งสองแล้วกัน
คิดได้ดังนั้น หลินเสวียนก็เก็บสีหน้าให้สงบนิ่ง แล้วเริ่มดูการต่อสู้เบื้องหน้า
ในเมื่อผานกู่ฟื้นคืนชีพแล้ว เห็นได้ชัดว่าบรรลุขอบเขตมหามรรคแล้ว เช่นนั้นก็ลองดูหน่อยว่า ผานกู่ที่เบิกมหามรรคสูงสุดในตอนนี้ห่างจากขอบเขตมหามรรคมากน้อยเพียงใด
“ประหาร”