เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 141 การไถ่บาปของอริยะ ผานกู่ฟื้นคืนชีพ!
เขายัง……ยอมเรียกพวกเขาว่าพี่ใหญ่อีกงั้นหรือ?
ตั้งแต่ต้นจนจบ ทั้งสองคนไม่กล้าแม้แต่จะสบตาทงเทียน ไม่กล้ายิ่งกว่าไม่กล้าเอ่ยกับทงเทียน ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดต่อน้องชายคนนี้
ถ้าประมุขทงเทียนไม่เอ่ยปากก็ยังพอทน แต่พอเอ่ยเช่นนี้กลับยิ่งทำให้พวกเขารู้สึกผิดจนถึงขีดสุด แทบอยากขุดหลุมมุดดินหนีไปเสียเดี๋ยวนั้น
“หากพวกเราสามพี่น้องยังมีชีวิตรอดกลับมา ต้องยกจอกสุราดื่มกันอีกครั้ง!”
เหลาจื่อและหยวนสื่อเสียงสะอื้นอยู่ในลำคอ แล้วหันกายหายวับไปจากที่ตรงนั้นโดยไม่หันกลับมามอง
“หากยังรอดกลับมาได้ ข้าเสินนี่ขอเป็นสัตว์เทพพิทักษ์เผ่าอู ใช้ร่างชำระบาป!”
เสินนี่โค้งคำนับโฮ่วถู่อย่างลึกซึ้ง แล้วหันกายก้าวยาวออกไป
จุ่นถีกับเจียอิ่นมองหน้ากันคราหนึ่ง จากนั้นคนหนึ่งชี้ขึ้นฟ้า อีกคนชี้ลงดิน “ข้าจุ่นถีตั้งปณิธานข้อหนึ่ง เมื่อข้าบรรลุพุทธะแล้ว ขอสรรพสัตว์ทั้งหลายจงห่างไกลจากความยึดติดแบ่งแยก อินทรีย์ทั้งปวงสงบนิ่ง หากมิอาจบรรลุสัมมาสัมโพธิญาณอันแน่วแน่ได้จริง”
“ข้าเจียอิ่นตั้งปณิธานข้อหนึ่ง เมื่อข้าบรรลุพุทธะแล้ว ขอสรรพสัตว์ทั้งหลายล้วนได้ญาณหยั่งรู้จิตใจผู้อื่น หากมิอาจหยั่งรู้จิตใจของสรรพสัตว์ในพุทธเกษตรนับโกฏิแสนโกฏิได้ครบถ้วน ก็จะไม่ขอรับสัมมาสัมโพธิญาณ”