เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 48 หลินเสวียน: เลือดสารัตถะผานกู่? ข้ามีอยู่หยดหนึ่งพอดี!
“ที่แท้ การตื่นของโฮ่วถู่ การที่ศิษย์สี่สำนักไปยังแดนยมโลกเพื่อรับพระราชทานตำแหน่งศักดิ์สิทธิ์แห่งแดนยมโลก ต้นเหตุทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นเพราะตัวข้าเอง?”
ในใจหลินเสวียนแอบตกใจ ถ้าใช้คำพูดจากชาติก่อนก็คือ เพราะน้ำส้มสายชูจานนี้ ถึงได้ห่อเกี๊ยวชามนี้ เพียงแต่โฮ่วถู่ออกแรงถึงเพียงนี้ ให้เขามายังแดนยมโลก แท้จริงแล้วต้องการสิ่งใดกันแน่
เพราะอย่างไรเสีย ต่อให้เขามีสายเลือดบรรพอู แต่พลังในเวลานี้ก็เป็นเพียงระดับเซียนทองคำต้าหลัวเท่านั้น
ไม่ต้องพูดเรื่องอื่น เวลานี้ในแดนยมโลกมีกำลังชั้นยอดของเผ่าอูอยู่มากถึงล้านนาย ในจำนวนนั้นไม่น้อยเป็นยอดฝีมือระดับมหาอูของเผ่าอู อย่างเช่นสิงเทียน จิ่วเฟิ่ง ล้วนเป็นมหาอูขั้นสุดยอดของเผ่าอู เป็นรองก็เพียงบรรพอูเท่านั้น ในช่วงมหาเคราะห์อูกับอสูร มหาอูสิงเทียนถึงขั้นสังหารยอดฝีมือระดับอสูรอริยะของเผ่าอสูรไปถึงสองตน นั่นเป็นยอดฝีมือระดับว่าที่อริยะอย่างแท้จริง นอกจากนี้ ในแดนยมโลกยังมีผิงซินกับเมิ่งผัว สองศพสามของอริยะคอยคุ้มกันอยู่ เมื่ออยู่ในแดนยมโลกและอาศัยพลังวัฏสงสารของแดนยมโลก ต่อให้เป็นอริยะแห่งวิถีสวรรค์ ก็ยังไม่ได้เปรียบแม้แต่น้อย
พูดโดยไม่อวดเกินจริงได้ว่า กำลังฝ่ายหนึ่งที่ใหญ่โตถึงเพียงนี้ ต่อให้หยิบสี่สำนักแห่งหงหวงออกมาเพียงลำพัง เกรงว่ายังเทียบไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
มีเขาอีกคนก็ไม่ได้มากขึ้น ขาดเขาไปคนหนึ่งก็ไม่ได้น้อยลง