กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ดวงตาของหวังจงที่พร่ามัวมานาน ในยามนี้พยายามเบิกตากว้างอย่างสุดกำลัง แต่ก็มองไม่ชัดว่ากองทัพฉินนั้นมีหน้าตาเป็นเช่นไร
ทว่าภายในรูม่านตาสีเลือดของเขา มีน้ำตาปนเลือดไหลริน
“กองทัพฉิน เป็นกองทัพฉินจริง ๆ...”
เขารู้ดีว่า รัฐฉินที่ผ่านความทุกข์ยากมานับร้อยปี จะล่มสลายง่าย ๆ เช่นนั้นได้อย่างไร
รัฐฉินยังอยู่ ภูเขาสายน้ำของรัฐฉินยังอยู่!
พวกเขาเคลื่อนทัพขึ้นเหนืออีกครั้ง ไม่เคยลืมเหล่าทหารที่ยังรบในการรบนองเลือดบนผืนแผ่นดินนี้
“ฮ่าฮ่า ท่านแม่ทัพหวังหลี ข้ามาติดตามรับใช้ท่านแล้ว!”
หวังจงหัวเราะเสียงดัง ลมหายใจค่อย ๆ แผ่วลง ยังไม่ทันที่ชาวหลัวฝานจะพุ่งมาถึงตัว เขาก็ล้มลงกับพื้นเสียแล้ว
เบื้องหน้าของเขาไม่มีสีสันใดอีกแล้ว มีเพียงความมืดมิดอันเป็นนิรันดร์