เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ท่านอ๋องโปรดระงับโทสะ”
เวลานี้เซียวเหอกลับมาพอดี จึงรีบเกลี้ยกล่อม ช่วงสองวันนี้หลิวปังก็เพราะเรื่องจ้าวหลงไม่ค่อยอยากพบหน้าเซียวเหอ
เอ่ยด้วยเสียงเย็นเยียบว่า “เรื่องเสบียง พอมีเค้าเงื่อนบ้างหรือไม่”
“ข้าน้อยเพิ่งกลับจากค่ายฉู่ เซี่ยงอวี่กล่าวว่าการศึกของกองทัพพันธมิตรจบลงแล้ว เจ้าแคว้นทั้งหลายควรกลับไปปกครองแคว้นของตน เขาก็ไม่มีเสบียงให้เราแล้ว”
“ยังต้องให้ผู้น้อยใช้ทรัพย์มหาศาลไปพบเซี่ยงป๋อ จึงได้ทราบว่าเมื่อไม่นานนี้เซี่ยงอวี่ให้เสบียงและสัมภาระทางทหาร อาวุธและเกราะแก่จางหานพอสำหรับ 30,000 คนจนเต็มมือ”
ชั่วพริบตา ความเย็นในกระโจมบัญชาการราวกับจะทำให้คนแข็งตาย
นายกองเสบียงคุกเข่าอยู่กับพื้น ในพริบตาเหงื่อเย็นก็ท่วมทั้งตัว
แม้จะมาจากกลุ่มอำนาจทหารหวยไห่เดียวกัน เขาก็ยังสงสัยว่าหลิวปังในยามนี้คิดจะฆ่าคน
สีหน้าดุร้ายน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก