กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จางหานรู้สึกว่าตนต้องได้เจอผีเข้าเป็นแน่
เขาสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างแรง หลับตาลงใหม่อีกครั้ง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครา เงาร่างตรงหน้าก็ชัดเจนยิ่งขึ้นแล้ว
จางหานคว้าจ้าวเปินไว้อย่างไม่อยากเชื่อ กุมแขนเขาไว้แน่น อารมณ์อันซับซ้อนในดวงตาราวกับมีคลื่นยักษ์มหึมากำลังพลุ่งพล่าน
จ้าวเปินผู้ซึ่งมักแสดงความองอาจดุดันต่อผู้คน มิได้ดึงแขนที่ถูกกุมจนเจ็บออก กลับเลิกคิ้วใส่จางหาน ช่างน่าขันเป็นที่สุด
จางหานเข้าใจแล้ว เขาปล่อยจ้าวเปิน เดินไปทางจ้าวหลงทีละก้าว ๆ ฝีเท้าหนักอึ้งราวกับมีน้ำหนักหมื่นพันชั่ง
ความรู้สึกผิดอันไร้ที่สิ้นสุดในดวงตาพลุ่งพล่านออกมาอย่างบ้าคลั่ง
ทำให้จ้าวหลงถึงกับไม่กล้ามองตรงเข้าดวงตาคู่นี้ ในใจคิดอยู่แล้วว่า จางหานเคยทำเรื่องผิดต่อตนตั้งแต่เมื่อไร?