กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 97 เพื่อนตกปลาและเพื่อนกินเพื่อนเที่ยว
สวีผิงอันไม่ได้สนใจว่าเรื่องวุ่นวายในลานบ้านจะลงเอยอย่างไร
นาน ๆ บังเอิญได้ยินเข้าก็ฟังผ่านหูไปบ้าง
ช่วงนี้เขาทุ่มเทเวลาและแรงกายส่วนใหญ่ให้กับงานในโรงงานและมิติส่วนตัว
ส่วนการออกไปตกปลาก็มีบ้างเป็นครั้งคราว
ริมทะเลสาบสือช่าไห่ ขณะที่สวีผิงอันกะว่าคงใกล้ถึงเวลาตกปลาได้อีกตัวแล้ว จู่ ๆ ก็มีใครบางคนตบไหล่เขา
“เสี่ยวสวี ไม่เห็นนายมาตกปลาตั้งนานเลยนะ...”
สวีผิงอันไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใครจากน้ำเสียง เสิ่นเหวยจวินงั้นหรือ?
“อาจารย์เสิ่นเหรอ?”
“เห็นฉันแล้วตกใจขนาดนั้นเชียว?”