เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 67 ประเดิมศึกแรกของโรงอาหารที่สอง
หลังจากไล่น้องสาวทั้งสองคนกลับเข้าห้องนอนของพวกเธอไปแล้ว สวีผิงอันก็ตักน้ำเย็นมาหนึ่งกะละมังแล้ววักล้างหน้า
ตำแหน่งผู้ประสานงานชุมชนน่ะหรือ? แน่นอนว่าสวีผิงอันย่อมอยากเป็นอยู่แล้ว
ไม่ใช่เพราะอยากให้ใครเรียกตัวเองว่า “ลุง” ประจำลานบ้าน แต่เพราะคิดถึงโอกาสก้าวหน้าในอนาคตต่างหาก
เพราะขนาดหลู่ซวิ่นยังเคยกล่าวไว้เลยว่า ซาลาเปาไส้ถั่วก็ยังเป็นอาหาร อย่าได้ดูแคลน
ต่อให้เป็นตำแหน่งสบาย ๆ ในคณะกรรมการชุมชนของเมืองหลวง ก็ยังมากพอให้หนุ่มสาวจากมณฑลหลู่แห่กันมาสอบแข่งขัน
แม้ชาติก่อนสวีผิงอันจะไม่ใช่คนมณฑลหลู่ แต่เมื่อได้เจอกับโอกาสดี ๆ เช่นนี้ เขาก็ไม่อาจปล่อยให้หลุดมือไปได้เช่นกัน
น่าเสียดายที่ทางนั้นมีเกณฑ์บังคับตายตัวกำหนดไว้
เขาก็คงไม่อาจวิ่งไปบอกใครต่อใครได้ว่า นี่ ฉันอ่านหนังสือออกนะ แถมระดับความรู้ยังไม่ต่ำอีกด้วย
ขืนทำแบบนั้นก็เท่ากับเป็นการผลักไสตัวเองให้เข้าไปอยู่ในกลุ่มสายลับศัตรูชัด ๆ...