กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 58 ขอกินข้าวฟรี
ที่สำนักงานเขตชุมชน ตอนนี้ผู้อำนวยการหวังก็มีห้องทำงานส่วนตัวแล้ว
แม้จะเป็นฤดูหนาว แต่ประตูห้องทำงานก็ยังคงเปิดอ้าไว้
ทางเดินในอาคารทางภาคเหนือปิดมิดชิด ต่างจากทางเดินเปิดโล่งในภาคใต้
ดังนั้นต่อให้เปิดประตูทิ้งไว้ ก็ไม่ได้รู้สึกว่าหนาวเย็นสักเท่าไร
สวีผิงอันมองเข้าไป เห็นผู้อำนวยการหวังก้มหน้าก้มตาเขียนงานอยู่ จึงเคาะประตู
หวังเสียเอ่ยคำว่า “เชิญเข้ามา” โดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ
“น้าหวัง ผมเอาปลาไปส่งโรงพยาบาลที่ห้าเรียบร้อยแล้ว สามสิบชั่งแปดเหลี่ยง!”
พอได้ยินเสียงของสวีผิงอัน ผู้อำนวยการหวังก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง
“อ้าว ผิงอัน! เอาปลาไปส่งเรียบร้อยแล้วเหรอ? น้ายุ่งจนลืมเรื่องนี้ไปเลย”