กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 463 แต่โบราณมีพบย่อมมีพราก ทางโลกย่อมผันแปร
วันนั้นเสวียนจั้งจุดตะเกียงเทียนในวัด แต่รอจอมยุทธ์ไม่กลับ วันถัดมาเขาจึงมาถึงฉือเอิน นับแต่นั้นไม่ย่างเข้าวังอีกแม้ก้าวเดียว
“ข้าอยู่เป็นเพื่อนท่านที่นี่ จัดการเรื่องให้เสร็จก็แล้วกัน”
ภายหลังพวกเขายังออกจากวัดฉือเอินที่สร้างเสร็จ ไปยังวัดอวี้หัวซึ่งไกลและสงัดกว่า ที่นี่เสวียนจั้งนำธรรมที่ตนรู้แจ้งรวมกับสิ่งที่เข้าใจในเทียนจู๋ กลายเป็นคัมภีร์ที่ไม่เคยมีมาก่อน มหาปรัชญาปารมิตาสูตร
ขณะแปล ความรู้ที่ผู้แปลรู้แจ้งย่อมผสมลงไปทีละน้อย
ปีเสี่ยนชิ่งที่แปด เฉินหยวนรู้ว่าสหายวัยเยาว์ หวังเสวียนเช่อ จากโลกแล้ว