เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 422 ชิงไหวชิงพริบ.JPG
โลกมนุษย์ เสินโจว ห้องไอซียู โรงพยาบาลเขตทหารแห่งหนึ่ง
หมอผมดอกเลามองรายงานปึกหนา อดถอดแว่นเช็ดแล้วดูอีกครั้งไม่ได้ เขารู้สึกว่าความรู้ทางแพทย์ของตัวเองกำลังถูกท้าทายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่สิ ถูกหยามหน้าต่างหาก
ร่างที่เหมือนถูกแมมมอธโบราณหรือทีเร็กซ์เหยียบแบบนี้ ทำไมยังมีชีวิตอยู่ได้? ถ้าเขายังหนุ่ม หรือยังมีนิสัยไม่ค่อยอยู่กับร่องกับรอยอย่างเมื่อก่อน คงอดถามไม่ได้
‘ครอบครัวคุณเคยมีประวัติโรคซับซ้อนแบบนี้ไหม? ถ้าไม่เคย รู้สึกอย่างไรที่ได้เป็นคนแรก?’
หรือไม่ก็ ‘ยินดีด้วย คุณมีโรคที่ตั้งชื่อตามตัวเองแล้ว พวกเราจะระลึกถึงคุณเสมอ และนักศึกษาแพทย์นับไม่ถ้วนในอนาคตคง “ซาบซึ้ง” มากที่คุณทำให้ตำราหนาอยู่แล้ว เพิ่มเนื้อหาสำคัญอย่างน้อยอีกสามร้อยหน้า คุณจะเป็นอมตะ’