ตอนที่ 287 จิตรกร

คำขอของจิตรกรได้รับความความเงียบงันชั่วครู่เป็นคำตอบ จากนั้นประตูรถม้าก็เลื่อนเปิดอย่างไร้เสียง ส่งสัญญาณอนุญาตให้ขึ้นมา

“ขอบคุณครับ”

ลั่วเฉินมองเงาร่างของจิตรกรที่ก้าวขึ้นรถม้าอย่างทุลักทุเลด้วยความสนอกสนใจ ฝนตกหนักราวกับฟ้ารั่ว ขึงม่านลูกปัดสีเทาหม่นไว้ระหว่างฟ้าดิน แต่สิ่งที่ประหลาดคือ ทั้งตัวจิตรกรและผืนผ้าใบในมือกลับไม่มีร่องรอยเปียกชุ่มจากน้ำฝนแม้แต่น้อย

หยดน้ำสลายหายไปก่อนจะแตะต้องร่างกายของเขา ราวกับทั้งสองสิ่งไม่ควรสัมผัสกันตั้งแต่แรก

นี่คือเหตุผลที่ลั่วเฉินยอมพูดคุยกับคนคนนี้ เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนธรรมดา และลั่วเฉินยังไม่ได้สกัดให้หมดสิ้นซึ่งความอยากรู้อยากเห็นของตัวเอง เขาอยากมีความเข้าใจว่าอีกฝ่ายทำเช่นนั้นได้อย่างไร