ตอนที่ 286 นครหลวง

ชั้นเมฆหม่นทึบกดทับอยู่เหนือเมือง ประกายแสงบาดตาที่วาบไหวราง ๆ ทำให้ผู้คนกลั้นหายใจโดยไร้จิตสำนึก รอเสียงครืนครั่นที่ห้อยอยู่หลังประกายแสงนั้น ก่อนจะนึกต่อไปถึงเรื่องจิปาถะอย่างการเก็บเสื้อผ้าที่ตากไว้

ผู้คนบนถนนต่างเร่งฝีเท้า พ่อค้าแม่ค้าที่ตั้งแผงอยู่สองฝั่งก็เริ่มคิดจะพากันกลับบ้าน เมื่อหยาดฝนกระหน่ำลงจากท้องฟ้า ถนนที่เคยคึกคักก็กลายเป็นแทบร้างไร้ผู้คนอย่างรวดเร็ว

“รู้สึกว่าเมืองนี้ไม่ค่อยต้อนรับผมเลยแฮะ”

ลั่วเฉินนั่งอยู่ในรถม้า มองสายฝนเกรี้ยวกราดนอกหน้าต่างพลางพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่วเบา “ดันมาตกเอาตอนผมไปถึง แถมยังซ่อนผู้อยู่อาศัยแทบทั้งหมดกลับเข้าบ้านอีก ทำอย่างกับกลัวว่าผมจะสังหารพวกเขาจนหมด”