กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“...อาศัยกลเม็ดเล็กน้อย ผมก็ระบุตำแหน่งของพวกคุณได้ ด้วยวิธีนี้ ผมจึงช่วยอีเวียนกับหนูน้อยหมวกแดงที่กำลังถูกเงาประหลาดพวกนี้โจมตีเอาไว้ครับ”
ระหว่างพูด ลั่วเฉินก็ดึงเสื้อคลุมเวทเบา ๆ แล้วทอดสายตาไปยังแพทย์นิติเวชผู้เคราะห์ร้ายที่หนูน้อยหมวกแดงแบกอยู่บนหลัง ร่องรอยการพันแผลอันยุ่งเหยิงใต้เสื้อกาวน์แสดงลัทธิประโยชน์นิยมออกมาอย่างเต็มที่ ต่างจากเฝือกดามตรงแขนอย่างเห็นได้ชัด ด้วยวิธีเปรียบเทียบเยาะเย้ยทักษะปฐมพยาบาลอันย่ำแย่แล้วของใครบางคน
“น่าเสียดาย ผมยังมาช้าไปก้าวหนึ่ง ตอนที่ผมเร่งไปถึง เธอก็บาดเจ็บจนหมดสติไปแล้วครับ”
ลั่วเฉินใช้ประโยคนี้เป็นจุดจบ ก่อนมองไปยังนายพรานอย่างสงบ