เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ราวกับลายชอล์กที่ถูกไม้ลบกระดานดำลบออกอย่างไร้ความปรานี แม้ร่างของลั่วเฉินยังคงดิ้นรนด้วยความบ้าคลั่ง พยายามเข้าใกล้โลกด้านนี้ แต่แรงผลักไสนั้นเด็ดขาดถึงเพียงนั้น
ในที่สุด เค้าโครงของเขาก็โปร่งใสอย่างไม่อาจย้อนคืน จนสลายหายไปสิ้นเชิงในอากาศของโลกนี้ ราวกับไม่เคยมีตัวตน เหลือสิ่งตกค้างเพียงเสื้อคลุมเวทว่างเปล่าตัวหนึ่งค้างอยู่ที่เดิม
จนกระทั่งยืนยันได้ว่ากลิ่นอายน่าสะพรึงกลัวนั้นหายไปสิ้นเชิง โซเฟียจึงค่อย ๆ ลดฝ่ามือที่ยังคงอยู่ในท่าร่ายเวทลง และผ่อนลมหายใจออกมา
เหนือความคาดหมาย เมื่อทำเช่นนั้น ความเจ็บปวดรุนแรงราวกับฉีกกระชากหัวใจก็ฉวยคว้าลำคอของเธออย่างฉับพลัน!
สีหน้าของโซเฟียซีดเผือดในชั่วพริบตา มือทั้งสองบีบรัดลำคอของตนเอง อ้าปากกรีดร้องอย่างไร้เสียง แต่กลับเปล่งได้เพียงเสียงหอบแหลมคล้ายเสียงลมรั่ว—