ตอนที่ 244 แสง สี ทอง

ชายเสื้อคลุมเวทยังคงพลิ้วไหวไม่หยุดบนแท่นสูงที่ไร้ลม ทุกครั้งที่มันสะบัดครบสองรอบ เสียงฉีกกระชากจะดังเข้ามาข้างใบหู

“เส้นด้าย” นับไม่ถ้วนที่บางดุจเส้นผมและแดงสดราวจะหยด ดึงออกจากขอบเสื้อแล้วห้อยลงประหนึ่งผู้เต้นประกอบ ทันทีที่สัมผัสพื้นก็ขยายตัวอย่างรวดเร็ว กลายเป็น “ตัวอ่อน” ซีดขาวทีละตัว มีเพียงแกนสันหลัง แต่ไร้ดวงตาและปาก

พวกมันเลื้อยคดเคี้ยวเข้าหาทหารที่ยังจมอยู่ในมายาฝันแห่งทองคำของตนเอง แนบเข้ากับขมับของพวกเขาอย่างแผ่วเบา แล้วดูดกลืนความทรงจำทั้งหมดเกี่ยวกับทองคำอย่างเป็นขั้นเป็นตอน พร้อมถือโอกาสทำการบดบังสิ่งของที่ทำจากทองคำทั้งหมดในบริเวณนั้น

ผู้สังเกตการณ์อาจมีข้อกังขาว่า พวกมันไม่มีสิ่งที่เรียกว่าพลังเวท แต่กลับร่ายวิชาพร่าความทรงจำได้ ทว่าเรื่องนี้ก็ช่วยไม่ได้ เพราะแม้แต่ลั่วเฉินเองยังไม่เข้าใจแก่นแท้ของพลังเวทเลย