ตอนที่ 233 ฉันจะสนทนาจนจบทั้งที่ช่องข้อมูลพื้นหลังว่างเปล่าได้ไหม?

ขณะที่บิลกับเกรซจ้องตากัน บรรยากาศฝั่งของลั่วเฉินกลับเคร่งขรึมกว่า ราวกับสายธนูที่ตึงเครียด ไม่ว่าจะกระเด้งออกหรือขาดสะบั้น ก็ต้องมีเสียงดังขึ้นเท่านั้นจึงจะยุติการสบตาท่ามกลางความเงียบงันนี้ได้

สีผมดำสนิทเหมือนกัน เค้าโครงคิ้วตาและความโค้งของสันจมูกคล้ายกัน ถึงขั้นตอนเม้มริมฝีปาก มุมปากที่ลดต่ำลงเล็กน้อยก็เหมือนกันราวกับพิมพ์เดียวกัน

ลั่วเฉินสังเกตรูปโฉมของคนตรงหน้าอย่างละเอียด ประโยคหนึ่งที่ได้ยินมาจากไม่รู้ที่ไหนพลันผุดขึ้นในหัว: ในสังคมสมัยใหม่ ทุกคนล้วนเป็นตัวต่อ ประกอบกันด้วยป้ายกำกับที่แยกจากกันชัดเจน ปีนได้สูงกว่าผลงานแกะสลักแบบดั้งเดิม และก็พังแยกออกได้ง่ายกว่า

ชายหนุ่มชื่อโอลิเวอร์ตรงหน้า แม้จะเอามาใช้แทนกันทั้งหมดไม่ได้ แต่ในสายตาลั่วเฉินก็ไม่ต่างกันเท่าไร