ตอนที่ 212 บทส่งท้าย - ผูกคอตาย

ในมิติพิสดารนี้ ระยะทางได้สูญเสียความหมายในการวัดไปนานแล้ว แนวคิดเรื่องบนกับล่างเปรียบเหมือนนาฬิกาทรายที่เสีย ซึ่งพลิกคว่ำและคลาดเคลื่อนเป็นระยะ มีทิศชี้ไปยังทิศทางที่ไม่สมมาตรกันโดยสิ้นเชิง

การเดินอยู่บน "เส้นทาง" นี้เป็นกระบวนการที่ยากลำบากซึ่งท้าทายการรับรู้และตัวตนโดยตัวมันเอง

ลุยผ่านทะเลสาบของเหลวกรดที่ไม่รู้ส่วนประกอบ ฝืนฝ่าเข้าไปในพื้นที่พิสดารที่แรงโน้มถ่วงพุ่งขึ้นเป็นสิบเท่าของค่าตามปกติ และปีนข้ามเทือกเขาที่ขวางพาดอยู่เบื้องหน้า ซึ่งมีหนามกระดูกสีซีดเผือดแหลมคมจำนวนนับไม่ถ้วนกับชั้นหินก่อเป็น ประหนึ่งขากรรไกรของสัตว์ยักษ์...

ทำไมด้านในระเบียงทางเดินถึงมีเทือกเขา?