กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ตามปกติ ลั่วเฉินเองก็คงคิดไม่ถึงว่าศพจะเป็นกุญแจสำคัญของปริศนาครั้งนี้ เขาทำพลาดเหมือนที่ทุกคนมักทำ นั่นคือมุ่งสายตาไปยังพวกเดียวกันโดยไร้จิตสำนึก
ความคลาดเคลื่อนเช่นนี้ยิ่งหยั่งรากลึกในตัวเขา เพราะเขาเริงระบำอย่างบ้าคลั่งเคียงคู่เลือดเนื้อที่เปี่ยมพลังชีวิตอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ในสายตาของเขา สิ่งมีชีวิตทั้งหมดล้วนเป็นพวกเดียวกัน
ไม่มีสิ่งใดจำเป็นต้องเดินไปยังความตาย กล่าวกลับกัน สิ่งที่กลับสู่ความเงียบงันและจมอยู่ในความตายแล้ว จะก่อคลื่นลมอะไรได้อีกเล่า?
จึงมีคำกล่าวอยู่เสมอว่า ร่างมนุษย์เป็นข้อจำกัด และในตอนนี้ สิ่งกีดขวางแห่งความรู้เห็นก็กำลังพันธนาการเขาอยู่