ตอนที่ 198 ความเจ็บปวด

“บาดแผลแบบนี้...ยังไม่ตาย? โชค...ดีนะ”

“คุณ...ดวงตา?”

“ไม่ได้งอก...ผมเดานะ...”

เสียงสนทนาที่เลือนรางลอยเข้าหูเป็นระยะ ๆ ราวกับมีชั้นน้ำหนาหนักกั้นอยู่ เฉินเฟิงเปิดยกขึ้นเปลือกตาอันหนักอึ้งอย่างยากลำบาก

สิ่งที่เห็นคือเพดานห้องผู้ป่วยสีซีดเผือด หลอดไฟส่องแสงเย็นเยียบ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเล็ดลอดเข้าจมูก ทำให้เขาไอสองครั้ง กระตุกความเจ็บปวดละเอียดทั่วร่าง

จุดที่รุนแรงที่สุดคือใต้ไหล่ซ้าย ความรู้สึกว่างเปล่ายากต่อการบดบัง เขากลอกลูกตา ใช้มือขวาที่ยังขยับได้คลำไปที่ไหล่ซ้าย ตรงนั้นมีผ้าพันแผลหนา ห่อหุ้มข้อต่อที่ควรจะเชื่อมกับแขน

แต่ตอนนี้ว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย

แต่อย่างน้อยเขายังมีชีวิตอยู่