ตอนที่ 188 อีกหนึ่งจุดเริ่มต้น

“แล้วส่วนที่ร่วงหล่นล่ะคะ? สมองของเราปรารถนาจะขึ้นไป แต่ส่วนอื่นของร่างกายกลับลากดึงมันให้จมลงไม่หยุด สมองควรเป็นผู้นำของทั้งร่างกายไม่ใช่เหรอคะ?”

เสียงเลือนรางแต่คุ้นเคยดังขึ้นข้างใบหู เป็นเสียงของแอเลียนา ทว่าเมื่อเทียบกับเสียงที่ควรเป็นในความทรงจำ มันกลับฟังอบอุ่นกว่าเล็กน้อย และชวนเคลิบเคลิ้มราวภาพมายายิ่งกว่าเดิม

ชั่วพริบตาหนึ่ง ลั่วเฉินพลันเกิดความสงสัยว่าตนกำลังเปิดเผยตัวอยู่ท่ามกลางความหนาวจัดหรือเปล่า

เขานึกถึงข่าวลือเกี่ยวกับนักสำรวจ คนที่ล้มลงในท้ายที่สุดท่ามกลางอุณหภูมิต่ำถึงตาย มักถูกพบในสภาพเปลือยเปล่า โดยมีเสื้อผ้าถูกทิ้งไว้ข้างตัว เพราะก่อนปลายประสาทที่ตายจะเงียบดับโดยสมบูรณ์ มันได้ส่งสัญญาณความรู้สึกผิดเพี้ยนไปยังสมอง นั่นคือความร้อนรุ่ม